A repetitive quality…
Every so often I think about my journey of breaking the silence and speaking my truth, often from a place of fear and emergency and within the context of the specific levels of awareness and information or knowledge I had each time. Also the journey of breaking the silence and finally allowing myself the right to expression, whether that was through words or images, have so far perhaps proven, at least to a certain extent, to be two sides of the same coin. It certainly has not come easy for multiple reasons, like unresolved trauma, the layered texture of experience, harassment, conditioning and cultural imperatives, as well as, persecution, and has in the end being an act of constant courage. I have tried to speak from a place of vulnerability in a cultural environment that does not support or even allow… this. As I look back at the countless posts I have written or created, Let me be, the posters I mounted on street walls or the numerous letters I have sent to public services, etc, I think of how I would now have done things a bit differently or less awkwardly or from a place of better knowing or calm. However, edit or judge all this work or forms of expression of experiences I realise that it probably could not have been done otherwise because it was and is a process and a journey, and it was born out of despair and indignation and a nagging, persistent aching voice within me saying that it is everybody’s human inherent right to be free and safe. It was born out of the need to protect myself and others and to stop the crazy ‘business’ around me and it was born out of my need to safeguard rights and dignity. I think we all live our life according to our level of consciousness and each post or letter or act reflected my level of consciousness at the time and was also defined by the amount of time and energy available and external circumstances. So in some sense I encountered increasing levels of harassment and violations of rights and privacy mostly with the armour of my truth, no matter how fragmented, hurried, partial or anxious it seemed to pour out of me at times. Read more ..


Awakening through quietening the mind and tapping into the body

“One’s life has value so long as one attributes value to the life of others, by means of love, friendship, and compassion” Simone de Beauvoir

There are many people I feel gratitude for their presence in the world and for the impact of their work in today’s world. In today’s brief and hurried post I will refer to Dan J. Siegel’s huge work, which literally created a route for me to walk back to the more authentic parts of myself. In particular his Wheel of Awareness is a tool I have returned to almost everyday for the last four years or so. As I have mentioned before I came across his work during an online CONFER course, with many other great teachers, most of whose work I have referred to in things that I have written and posted on this site. For the last four years I have engaged with various mindfulness practices and meditations, but this tool or technique is something I keep returning to. More recently I came across an audio by Pema Chödrön of a guided meditation of tonglen, which I found most appropriate to do for my mother, who died about nine months ago and whom I was prevented access to, despite my thirty month or so struggle to reach her. This last inhumane deprivation of rights allowed for a long string of assaults on identity to become clear and visible, whether that was the right to have: an identity card and the right to vote in my youth, access to personal early records and documents more recently, the right to express ideas within a safe context, respect to dignity and privacy or the right to earn a ‘well earned’ degree, etc, etc. What also became apparent was the connection between the private and the public realm and the underlying belief systems that have held all this injustice in place. Anyway, as I understand it, tonglen is a meditation practice for connecting with suffering, ours and that of others and for dissolving the tightness of our hearts. It can be done for those who have died, those who are ill, or for those who are in pain of any kind. I suppose it is a practice for awakening compassion within us both for ourselves and others. Then at some point I found myself incorporating the tonglen practice into the Wheel of Awareness, replacing the connectedness part with this deeper, more powerful and more demanding practice. To sum up, I’d like to send a big thank you to all the people whose courageous work and words are healing the world a little at a time and filling our bowls with light and hope.

Η αφύπνιση και η δύναμη του μύθου

Η αφύπνιση και η δύναμη του μύθου

“Η μυθική γραφή είναι μια διαδικασία όπου επιτρέπουμε στις εικόνες που βρίσκονται στους μύθους, στα παραμύθια, στα όνειρα και στις ενεργές φαντασίες μας να μας μιλήσουν. Χρησιμοποιώντας την τέχνη της αφήγησης και της γραφής, μπορούμε να αντλήσουμε το νόημα των μύθων – και να αλλάξουμε” Michelle Tocher

‘Χωρίς την καθοδήγηση των γηραιότερων, και τη σοφία που βρίσκεται στις ιστορίες, στους μύθους και στα όνειρα, εμείς στην σύγχρονη κουλτούρα αντανακλούμε μιαν όλο και μεγαλύτερη διαστρεβλωμένη εικόνα της εξωτερικευμένης ζωής’ Tokopa

Τα παραμύθια και οι μύθοι όπως και τα όνειρα είναι πολύπλευρες και πολυεπίπεδες αφηγήσεις, οι οποίες επιτρέπουν πολλές αναγνώσεις και ερμηνείες και μοιάζουν να περιέχουν όλη τη σοφία του κόσμου. Υποκείμενες πολιτισμικές και πολιτικές δυναμικές, το καλό και το κακό, η ελευθερία και η καταπίεση, η σκοτεινή πατριαρχία και ο σεξισμός, η καταπίεση και η απελευθέρωση, η αδικία και η αλαζονεία, η ηθική και δικαιοσύνη, οι φωτεινές και οι σκοτεινές πτυχές του εαυτού μας και των άλλων, η οικογένεια και οι κοινωνικές δυναμικές, η κακοποίηση και η σκληρότητα, η εστία και η περιπλάνηση, η άγνοια, η δύναμη της γνώσης και η αφύπνιση και πολλά άλλα θέματα αποτελούν μέρος αυτών των ιστοριών που συχνά συναντώνται σε όλο τον κόσμο (universal themes and stories) και που έχουν επιζήσει του χρόνου στη μια ή στην άλλη εκδοχή. Τα παραμύθια συχνά περιέχουν τις ιστορίες και τις προκλήσεις της ζωής μας, και τα τείχη που καλούμαστε να γκρεμίσουμε. Η ενασχόληση μας με αυτά επιτρέπει το ξεφλούδισμα εμπειριών και παλιάς μάθησης (conditioning), που σαν τα εκατό παπλώματα στο παραμύθι Η Πριγίπισσα και το μπιζέλι  μπορέι να συνθλίβει την αυθεντικότητα μας και να κρύβει αλήθειες που περιέχουν τους σπόρους της ελευθερίας μας. Ο Friedrich von Schiller (1759-1805) έγραψε ότι «βαθύτερη σημασία έγκειται στα παραμύθια της παιδικής μου ηλικίας παρά στην αλήθεια που διδάσκει η ζωή». Οι άνθρωποι είναι πλάσματα που έχουν την ανάγκη να δημιουργούν νόημα και η αφήγηση είναι αναπόσπαστο κομμάτι και χαρακτηριστικό του είδους μας. Προσωπικά πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες, οι αφηγήσεις και τα παραμύθια, και η δύναμή τους να μεταμορφώσουν ή να θεραπεύσουν. Έχω κάνει προηγούμενες αναφορές σχετικά με το πώς η ενασχόληση και επεξεργασία μύθων και παραμυθιών μπορεί να μας βοηθήσει να αποκαλύψουμε τις δικές μας ιστορίες και πτυχές της ψυχής μας, του νου μας και των δυναμικών των κοινωνιών μας.

Σήμερα μοιράζομαι ξανά κάτι που είχα γράψει τον Ιανουάριο του 2016, χωρίς νέα επεξεργασία, αν και αν μου το επέτρεπε ο χρόνος θα μπορούσα να προσθέσω περισσότερα εφόσον το πέρασμα του χρόνου περιέχει την δυνατότητα να διευρύνει την κατανόησή μας.

Θα ήθελα επίσης να μοιραστώ τη διεύθυνση του δικτυακού τόπου της Michelle Tocher, που περιέχει δείγματα της δουλειά της και ενδιαφέρον υλικό σε σχέση με τα παραμύθια  και την δυνατότητα μεταμόρφωσης μέσω της επεξεργασίας και της γραφής.. http://www.michelletocher.com/

Διαβάστε περισσότερα