Where is the open window?

I would like to share this short video: https://dianepooleheller.com/trauma-structure-baby-gears-demonstration/, in which Dr Diane Poole Heller, somatic attachment and trauma expert, briefly discusses multifaceted trauma history, which she calls trauma structure, by using a Baby Gears to demonstrate how similarly to baby interlocked gears when we are working with trauma we find that everything interfaces or interlocks with another trauma or issue and another. She says that ‘in these complex trauma systems, which I like to call the trauma structure, one trauma can feed into another and another and another, because everything is connected!’. So we need to proceed with caution when working with this complex system of interconnected gears/ traumas. As we take away smaller pieces or gears there is gradually more space to work with more significant issues or traumas or vice versa. She discusses how she worked with a neurosurgeon client who suffered serious brain injury during a car accident and how they proceeded by working on smaller issues or small t traumas like his performance anxiety and his desire to do a guitar performance with his daughter. Through working with this smaller issue that was on the edge of the bigger things like the car accident he was able to allow healing resources to move because like traumas they can also interface, and thus, increase resilience and decrease overwhelm or resistance. Dianne Poole Heller says that ‘trying to tackle too many difficult traumas all at once can make it hard for clients to resource themselves enough to really come to a resolution with any one issue’ and suggests: finding the open window (or the point of entry) in order to stack the cards in our favor, build resiliency and always listen to the body. On a personal level, I found the Baby Gear metaphor really helpful – a metaphor of complex trauma that brings clarity. I have sometimes perceived it as a Lego construction, where each new small t or big T trauma is latched onto a previous one, and thus, in some sense, the major traumas are reinforced, and buried deeper and the smaller issues gain potency through this process of interlocking, creating a more resistant structure. Anyway, the video brought to the foreground a road accident in Italy in 2002, but in the light of all the narratives and lesser issues that were interlocked with it.

«Δεν υπάρχουν επιπλέον κομμάτια στο σύμπαν. Ο καθένας βρίσκεται εδώ επειδή έχει μια θέση να πάρει, και κάθε κομμάτι πρέπει να τοποθετήσει τον εαυτό του στο μεγάλο παζλ’ Deepak Chopra

Those who have been visiting my site probably know that I like going to the cinema. When I write a post, a movie like any other experience, may be the springboard or the inspiration for me to sit and write, and I usually situate myself in the narrative. Anything can create an urge in me to write and actually many ideas start their emergence in dreams or meditation. For instance, when I meditate on the sofa I like to feel the soft carpet-rug under my feet. Along with my woolly socks it comforts and grounds me, especially on a cold day. There have been many moments when I have been tempted to get up and write about that, the mat, the rug, or maybe the sofa, all the things they mean to me and all the stories, images and metaphors they conjure up. Anyway, I recently went to the cinema to watch The Green Book directed by Peter Farrelly. It is based on a true story, which for me does not have to be read as a biography, more an opportunity for the creator to tell a story inspired by events and people. Personally, I found the film heartwarming, with some funny moments and interestingly layered. Like a myth or fairytale it contained multiple themes and could be read at multiple levels.     Read more…


Εισέπνευσε τον πόνο, εξέπνευσε συμπόνια και φως

Αυτή είναι η 503η ανάρτηση σε αυτή την ενότητα του ιστότοπου, από τον Ιανουάριο του 2014. Καθώς το σκέφτομαι, αισθάνομαι ότι μια συγκεκριμένη φάση πλησιάζει στο τέλος της, όπως και στο ταξίδι του ήρωα και της ηρωίδας μετά την πάλη με τα θυελλώδη κύματα του ωκεανού βγαίνω ξανά στην ξηρά. Έχω επιστρέψει στην Ιθάκη με νέα μάτια. Προσπαθώ να εισπνεύσω τον αντίκτυπο και στη συνέχεια να εκπνεύσω φως, σαν ένα είδος διαλογισμού tonglen.  Η πρώτη φορά που έμαθα για το διαλογισμό του Tonglen ήταν ακούγοντας την Pema Chodron λίγο μετά το θάνατο της μητέρας μου. Δεν είναι πάντα μια εύκολη πρακτική, γιατί το σώμα και ο νους μας μπορεί να αντισταθούν στην αποδοχή της εμπειρίας, όμως μπορεί να αποδειχτεί μια πρακτική ενδυνάμωσης και ταπεινότητας. Και καθώς αναπνέουμε, υπομένουμε, παραμένουμε με ότι είναι, και εκπνέουμε, άνοιγμα, συγχώρεση και συμπόνια μπορεί να λάβει χώρα.

Το παρακάτω σενάριο διαλογισμού tonglen είναι από την Danielle La Porte

‘Για την θεραπεία θλίψεων. Για όταν δίνεις όταν δεν ξέρεις τι να δώσεις. Για τώρα. Σε παρακαλώ διάβασε. Και ανάπνευσε.

Το “Tonglen” είναι θιβετιανή λέξη που σημαίνει στέλνω  και λαβαίνω.

Ανάπνευσε τον πόνο – τον δικό σου, των άλλων, του κόσμου.
Εξέπνευσε συμπόνια – για τον εαυτό σου, για τους άλλους, για τον κόσμο.

Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Μπορεί να σε θρυμματίσει. Αλλά δεν θα ήταν θαυμάσιο; Να θρυμματιστείς; Να είσαι τόσο ανοιχτός που να αισθάνεσαι την αλήθεια: ότι είσαι πραγματικά τόσο ανιδιοτελής όσο η Μητέρα Θηρεσία, τόσο πιστός όσο ένας εκστατικός σκύλος στα πόδια του κόσμου, τόσο ισχυρά δημιουργικός όσο ένας κοσμικός σούπερ ήρωας;

ΒΗΜΑ 1: Ανάπνευσε τον πόνο. Το χειρότερο πράγμα που σου συνέβη. Αυτό το συναίσθημα βουλιάγματος. Αυτό το πράγμα που επιθυμείς να μπορούσες να πάρεις πίσω. Ανακεφαλαίωσε το με αναπνοές. Τη σκοτεινιά,  την ασθένεια, την ινώδη αιμορραγική οργή, το κολλώδες-άγριο στην υφή, το απαρηγόρητο βάρος του. Εισέπνευσε το ανυπόφορο. Μπορεί να θέλεις να ξεφύγεις. Να επιμείνεις. Πήγαινε πέρα ​​από την αποδοχή. Εισέπνευσε τον πόνο στο κάθε κύτταρο σου. Δεν θα πεθάνεις. Θα ανοίξεις. Συνέχισε να εισπνέεις την δυστυχία. Είσαι στα πρόθυρα ενός θαύματος.

ΒΗΜΑ 2: Τώρα εξέπνευσε χαρά. Καταπραϋντική χρυσή ζεστασιά. Φωτεινά πουλιά που φέρουν σαφήνεια. Ηλεκτρικές ακτίνες από χαμογελαστά χτυπήματα καράτε. Νιώσε τους πνεύμονές σου σαν ισχυρούς δημιουργικούς κινητήρες θεραπείας και δικαιοσύνης. Εκκένωση με παλμούς. Νιώσε τους χτύπους της χαράς. Άφησε την ευτυχία να βγει από τα κατάγματα. Άφησε τους ιστούς των ουλών να γίνουν γεφύρια που οδηγούν σε ένα φεστιβάλ ανακούφισης και χορού. Δες τη χαρά. Νιώστε χαρά. Άκουσε τη χαρά. Τραγούδησε τη χαρά. Ανέπνευσε αγάπη σε κάθε κύτταρο της κατάστασης.

Τώρα κάνε το για τα δεινά των άλλων ανθρώπων. Σε παρακαλώ. Για εκείνο τον άστεγο άντρα στο δρόμο, το χειμώνα. Παγωμένος και απογοητευμένος. Εισέπνευσε την αγωνία του. Εξέπνευσε άνεση και  μεταμόρφωση.  Για τους ανέργους  με οικογένειες να θρέψουν. Για τους καρκινοπαθείς που αγωνίζονται να ζήσουν. Για τους ανθρώπους που τρελάθηκαν. Για τους στρατιώτες που σκοτώνουν και τις οικογένειες που καταστρέφουν. Εισέπνευσε τα συντρίμμια. Μεταμόρφωσε τα σε φως και δώσε πίσω συμπόνια και τρυφερότητα.  

Όταν η καρδιά σου είναι βαριά, όταν θέλεις να νιώσεις ζωντανός …
Αναγνώρισε το σκοτάδι. Και πάρε το φως στα χέρια σου.